Τα οικοσυστήματα του πλανήτη γίνονται ολοένα και πιο εύθραυστα, ενώ καθημερινά αναδύονται νέες, πρωτοφανείς προκλήσεις.
• Kλιματική κρίση: Στην έκθεση του IPCC “Special Report Global Warming of 1.5 ºC: (2018)”, περιγράφονται αναλυτικά οι επιπτώσεις ανόδου 1.5oC της παγκόσμιας θερμοκρασίας πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα.
• Κατασπατάληση των φυσικών πόρων: H παγκόσμια κατανάλωση υλικών όπως η βιομάζα, τα ορυκτά καύσιμα, τα μέταλλα και τα ανόργανα συστατικά αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα 40 έτη, ενώ η ετήσια παραγωγή αποβλήτων προβλέπεται να αυξηθεί κατά 70% έως το 2050. Επιπλέον, η εξόρυξη και επεξεργασία των πόρων δημιουργεί το 50% των συνολικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και περισσότερο από το 90% της απώλειας βιοποικιλότητας και της πίεσης από πλευράς υδατικών πόρων.
• Απώλεια βιοποικιλότητας: Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν ότι διανύουμε ήδη την έκτη μαζική εξαφάνιση των κυρίαρχων μορφών ζωής στην ιστορία της γης. Οι προγενέστερες μαζικές εξαφανίσεις εξάλειψαν μεταξύ του 60% και του 95% όλων των ειδών. Τα οικοσυστήματα χρειάζονται εκατομμύρια χρόνια για να επανέλθει η ζωή στα προηγούμενα επίπεδα ποικιλότητας.
• Ανεξέλεγκτη ρύπανση των θαλασσών: Τα θαλάσσια απορρίμματα αποτελούν μια παγκόσμια πρόκληση, με ιδιαίτερη αυξημένη παρουσία στην Μεσόγειο Θάλασσα. Αποδίδεται στη μη ορθή απόρριψη των προϊόντων αλιείας, αλλά και των καταναλωτικών προϊόντων, στη χαμηλή αποτελεσματικότητα των υφιστάμενων υποδομών διαχείρισης αποβλήτων, ανακύκλωσης και συστημάτων διαλογής στην πηγή. Παράλληλα, η ανεξέλεγκτη αλιεία, η υδατοκαλλιέργεια, οι παράκτιες χωματερές, οι αστικές και βιομηχανικές απορρίψεις, ο τουρισμός, η ναυτιλία, αυξάνουν επιπλέον τον κίνδυνο για την άγρια ζωή και την υποβάθμιση των οικοσυστημικών υπηρεσιών. Τα πλαστικά ως υλικά χρησιμοποιούνται καθημερινά στη ζωή μας, όμως θα πρέπει να χρησιμοποιούνται υπεύθυνα από τους πολίτες, να ανακυκλώνονται στο μέγιστο δυνατό και να μένουν μακριά από τις θάλασσές μας.
